Vanmorgen ben ik naar de Vierde symfonie van Shostakovitsj geweest, uitgevoerd door het Radio Filharmonisch Orkest olv Mark Wigglesworth in het Concertgebouw. 's-Morgens nog snel op internet gekeken hoe ik daar kon komen vanaf Amstelveen. Nou, dat was heel makkelijk: tram 5 stopt hier om de hoek en bij het concertgebouw voor de deur en het toegangskaartje was mijn vervoersbewijs.
In het programma staat over deze symfonie hetvolgende.
Sjosta begon met het schrijven van zijn Vierde symfonie in september 1935 toen hij op tournee was door Turkije. Hij voltooide dit werk in april 1936 en het zou door het Filharmonisch Orkest van Leningrad in premiere gaan. De repetities verliepen moeizaam, mede onder invloed van de officiele slechte kritiek die de componist kreeg. Sjosta besloot zijn symfonie na bezoek van de commisaris van de componistenbond en een vertegenwoordiger van de regering terug te trekken. Op 30 december 1961 werd een gereconstrueerde orkestversie voor het eerst gespeeld, vijfentwintig jaar na het ontstaan. Het werd een succes.
Ik vond het een mooi stuk, waarin ik zelfs een keer 'wakker' werd geschud door de afwisseling van lyrische snaren naar pauken en cymbalen. Grappig vond ik de vele conversaties tussendoor van de verschillende instrumenten. Ontroerend de afsluiting. Iedereen was onder de indruk, ruim 20 seconden na de laatste toon werd er geapplaudiseerd.
Erg hinderlijk vind ik telkens weer dat stomme gekuch in de stiltes tussen de delen. Als je kan wachten met hoesten tot dan, kun je toch ook wel wachten tot na afloop?! Volgens mij heb ik zelfs eens van iemand gehoord dat een pianist (of andere musicus) niet meer in Nederland wilde optreden vanwege deze nationale afwijking..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten