vragen

Ik had gisteravond met B. over wanneer het precies 'fout' is gegaan in onze relatie. Hij zat zich echt de vreselijkste dingen af te vragen; dan bedoel ik pijnlijke, onmogelijke en ook wel weer heel begrijpelijke vragen. De dingen die ik tegen hem zei en hoe ik me tegen hem gedroeg kort voor de breakup, waren die gemeend? Zei ik wat ik voelde of gaf ik gewenst antwoord? Hield ik nog wel van hem of was ik al op zoek naar een nieuwe vlam? Hoe kan het in vredesnaam dat je dat soort dingen toen nog zei en meende en dat dat nu ineens weg is?

En natuurlijk de vraag waarom ik niet heb willen proberen dingen weer terug te krijgen zoals ze waren terwijl ik nog zolang wel vertrouwen heb gehouden in onze relatie. Er was een soort berusting bij B. terwijl ik me steeds meer ging afvragen waar die knik nu zat. Ik ging me zelfs afvragen of ik inderdaad wel meende wat ik toen zei en toen deed.

Achteraf kun je beredeneren wanneer je denkt dat er iets veranderde in je gevoel, maar als dat zo was waarom gedroeg je je er toen dan niet naar? Is alles wat je zei ook wat je echt wilde zeggen? Blijkbaar niet, want dan had je het waarschijnlijk al eerder uitgesproken. Heb je dan eigenlijk vanaf het begin gelogen? Nee.. dat ook niet; het is wel een glijdende schaal. Maar waarom is 't op die dag dan ineens afgelopen en gun je jezelf of anderen niet de mogelijkheid iets te veranderen? Ben je bang voor liefde? Ben je bang je te binden? Ben je bang iets te verliezen? Ben je bang om dingen niet in de hand te hebben? Of ben je zo bang voor een bepaalde reactie, dat je die zelf forceert, zodat je weet waar je aan toe bent?

Ik denk dat het een samenloop van allerlei omstandigheden is. Ik was zo eager om iedereen en vooral mezelf te bewijzen dat een langdurige relatie mogelijk was. Ik weet zeker dat ik de eerste jaren er ook echt zo over dacht. Je begint niet een relatie denkend dat het toch over een poosje weer uit zal zijn, omdat je al het gevoel hebt dat dit toch niets kan worden. Dus het gevoel was er, maar op een of andere manier is het weer verdwenen.

We gingen steeds meer onze eigen dingen doen, vooral ik, dat heb ik nodig en dat moet echt wel kunnen binnen een relatie. Het waren de dingen die we samen minder deden en vooral minder intensief. De sex nam met sprongen af en was lang niet meer zo genieten als in het begin. (Terwijl dat volgens mij alleen beter kan worden als je elkaar beter kent en weet wat de ander lekker vindt)

Ik denk dat het mede heel erg aan mezelf lag. Dat ik doordat ik zolang hoopte dat een relatie 'stand zou houden' me teveel heb vastgebeten in het rationele en mijn gevoel buiten spel heb gezet. Dit is ook de reden dat ik een affaire kon hebben, omdat ik toch op mijn ratio vaarde. Sex alleen voor de sex is echt mogelijk, maar in je 'eigen relatie' ontbreekt er dan toch iets.

En toen iemand mijn gevoel weer aansprak of althans mij zomaar heftig verliefd deed worden, realiseerde ik me ineens iets te missen. Hoewel eerdere verliefdheidjes over gingen en positief terug te buigen waren naar mijn relatie met B., lukte het me dit keer niet en werd ik met mijn neus op het feit gedrukt dat ik niet genoeg van B. hield om de relatie verder door te zetten of zelfs een poging te doen om deze te redden.

Nu weet ik nog niet wat de oorzaak was en ik zal het denk ik nooit precies weten. Dit soort vragen zullen altijd blijven en meestal onbeantwoord...