Ik heb vandaag minimaal vijf keer moeten antwoorden: "actually not."
Laten we eerst een week terug gaan in de tijd, om precies te zijn één week en drie uur. Ik loop net mijn kantoor uit als mijn telefoon overgaat. Het is P. Hij laat me enorm schrikken door te zeggen dat hij nog in vergadering zit en er iets vreselijks is gebeurd. Waar ik niet meteen aan denk is hetvolgende dat hij zegt "Ik moet vrijdagochtend weer in Nederland zijn voor mijn werk." What else is new.... dacht ik nadat ik opgelucht was dat er niet iemand superziek/vermoord/verongelukt oid was. Het hoe en waarom is niet interessant, alleen dat ons tripje naar Londen e.o. in plaats van vijf dagen terug werd gebracht naar krap twee. :-(
De volgende dag, my birthday by the way, om 14:00 uur vertrokken uit Utrecht richting Calais. Om de boot van half zeven te pakken. Dat ging allemaal voorspoedig. Net als de boottocht, de hervatting van de reis naar Londen, het inchecken in het hotel, het in het superhete bad zitten, het opeten van 't restje pasta van P. (roomservice) en het slapen. Jawel, dat slapen ging ook erg goed, de volgende ochtend werden we om 10:30 wakker...
Op naar een leuke plek om te ontbijten: The Wolseley. Leuk etablissement en goed ontbeten met vier potjes waarin lepeltjes stonden met de tekst wat er in het potje zat.
Daarna een pak gekocht voor P., want hij was vergeten een pak mee te nemen en de aanleiding om naar Londen te gaan was toch echt dat hij naar een borrel/ cocktailparty moest.
Toen de Fortnum & Mason bezocht en naar buiten gekomen met een potje Horseradish en Picadilly Picallilly. We hadden ons ingehouden! Vervolgens naar de Waterstone's gelopen. Zeven verdiepingen met boeken. Het lijkt echter meer dan het is, want de meeste boeken stonden praktisch alleen maar langs de wanden opgesteld. Inmiddels was het alweer tijd om te lunchen. Dus hebben we daar in het restaurant gelunchd, met allebei een gezonde smoothie ernaast. Daar heeft P. nog de panorama-functie van mijn nieuwe mobiel uitgeprobeerd. Dit is het resultaat.
Het regende trouwens, dus we hadden een paraplu van het hotel geleend. Halverwege New Bond Street op de terugweg kwamen we erachter dat de paraplu ergens anders was dan wij. Probably at Waterstone's. Dus wij terug. En de paraplu gevonden! Beetje windowshoppend teruggelopen naar het hotel. Waar P. zijn shirt heeft gestreken, zijn nieuwe pak heeft aangetrokken (had ie zich nu (al) gescheerd of niet?) en op weg ging om te netwerken van 16:30 tot ca. 20:00 uur. Ik heb in de tussentijd gelezen en *yawn* geslapen...
Die avond hebben we bij Ayoush gegeten. Het eten viel een beetje tegen. En de cocktail die hetzelfde was, was dat net niet. Die van mijn smaakte toch een tikkeltje lekkerder dan die van P. Maar het was wel gezellig!
Maar wáárom was het nu niet leuk in Londen???
Donderdag ging alles fout. We deden de check out en wilden vervolgens zonder tassen ergens in de buurt leuk gaan ontbijten in plaats van in het saaie hotel. Dus eerst gingen we de tassen in de auto leggen. Bleek de achterruit te zijn ingeslagen. D4MN!
Nou en regel dan maar dat de politie komt en dat je ruit wordt gemaakt. We zijn er tot 15.15 mee zoet geweest. In plaats van ontbijten bij een leuke bakker op de Grosvenor Street, hebben we sandwiches van de benzinepomp gegeten bij de Autoglass (toch raar dat dat in Nederland dan Carglass heet) en in plaats van de tentoonstelling In the Face of History: European Photographers in the 20th Century in the Barbican Gallery hebben we die avond de mislukte film American Dreamz gekeken in de Holiday Inn in Brent Cross. Dit was het uitzicht de volgende ochtend.
En waarom waren we dan nog niet op de boot terug naar het vasteland? Nou, omdat het in Engeland net zo hard stormde als in Nederland, de Port van Dover dicht was en we niet voor niets daar heen wilden rijden tussen de slingerende vrachtwagens en rondvliegende takken. Die man aan de telefoon zei nog dat als de boot niet ging we dan getransferred zouden worden naar de Eurotunnel. Mooi dat de Eurostar ook niet reed die avond/nacht!
We waren het er allebei over eens, dat we dit maar een keertje, en dan wel goed, over moesten doen...
2 opmerkingen:
wat een leed... wel een mooi verhaal. En een mooie panorama foto!
ja, leed... : (
zal ik dan toch maar een keer meegaan als "back-up"? niet dat dat het inslaan van autoruiten en storm tegenhoudt natuurlijk...
Een reactie posten