life is hard and then you die

Zaterdagochtend zou ik met een vriendin een stukje op de motor gaan rijden. Ze woont in de Leidse Rijn en ik ging haar ophalen. So far so good. In een keer gevonden met hulp van P. zijn juffrouw. Ik bel aan en ze komt naar beneden. We halen haar motor uit de garage. Dan wil ik Suuz starten, maar helaas... Het 'neutral'lichtje knippert even en dooft uit. De motor doet niets.

Alles uit gezet en weer aan, maar dat wil niet baten, de motor weigert te starten. Dan maar eerst een kopje koffie bij haar thuis drinken. We hebben een heel gesprek over relaties, motoren, katten, huizen en gaan weer naar beneden.
Maar Suuz weigert nog steeds.

De auto erbij gehaald met de kabels mijn accu op die van de auto aangesloten. Joepie! de motor start nu wel. Even aangesloten gelaten en toen besloten dat ik snel naar huis zou rijden. Tijdens het rijden zou de accu moeten opladen.... De eerstvolgende stoplichten slaat hij weer af en ik krijg hem niet meer aan. Met Suuz aan de hand teruggelopen (tsjonge wat ga je daar van zweten). In de tussentijd ingehaald door een groepje oude tourmotoren. Jaja, die konden wel lekker rijden.

Ze heeft me maar naar huis gebracht, want we hadden geen tijd om langer de accu op te laden. Verdomme!! Pech komt nooit alleen. Alleen meer pech dan de afgelopen drie dagen kan ik even niet zo goed hebben. Maar ach... P. belde nog en een heel gesprek gevoerd, althans de tijd dat we niet stilletjes ons oor aan ons mobieltje hielden. Oude kwestie, verse 'wonden'.

Oja en het verven van mijn haar is ook niet goed gegaan. Het is gelukkig niet zo mislukt dat het er niet uitziet, maar het is dus wel mislukt.

Vanavond verder maar thuis gebleven. Het leesclubboek 'Het huis van de moskee' van Kader Abdolah uitgelezen. Mooie schets aan de hand van een familiegeschiedenis over Iran vlak voor, tijdens en vlak na Khomeini. In de tussentijd Bach over de speakers. Dat gaf rust. Ook zelf nog even cello gespeeld; Bach o.a. Ging niet zo goed, en toch weer wel. Het was fijn om weer eens te spelen.

Nu voel ik me ontheemd; in mijn eigen huis inderdaad. Tis niet anders. Het gaat vast wel weer over. Net als al die andere dingen die je liever gisteren vergat dan morgen.

En toen ik vanmorgen op blote voeten door het huis liep, merkte ik dat een aantal planken door de lekkage krom zijn getrokken...