verslagen

Tsja... Ik had een verslag beloofd en gehoopt dat dat er ook zou zijn, maar helaas liet mijn gezondheid me echt helemaal 100% in de steek.

Woensdagochtend de trein naar Berlijn genomen. Ik voelde me niet slechter dan de dag ervoor, ook niet veel beter trouwens, maar "positive thinking"! Het viel allemaal mee zo hangen in de trein. Maar in Berlijn aangekomen hadden we eerst al het verkeerde adres. Bleken er twee hotels te zijn van dezelfde organisatie... Eindelijk in het goede hotel aangekomen ben ik maar in bed gaan liggen en is M. de buurt een beetje gaan verkennen.

Des avonds hadden we met G afgesproken en ik vond dat ik wel weer wat kon gaan doen. Samen gegeten bij Míro (anatolisch). Ik had hetzelfde als M en dat was lekker volgens haar, dus dat neem ik maar aan. Daarna naar een hip kroegje Mariette, soort jaren vijftig huiskamer. Daar was het heel vol en heel warm en ik zat aan de krautetee. Althans, we konden niet meer zitten dus ik stond. Aangezien daar geen verandering in leek te komen een andere woonkamer in de buurt opgezocht. In een beetje woonkamer zit je. De volgende kroeg heette dus 'Wohnzimmer'. Heel apart inderdaad, met bij elkaar geraapte oude meubels en een beetje ingericht als een (hee!) woonkamer. Ik dronk mijn krautetee.

De volgende ochtend was niet goed. Tijdens het ontbijt sprongen de tranen me spontaan in de ogen, als snot dat uit je neus loopt, niet als van de pijn. Daar had ik wel last van, maar ik dacht als ik even buiten ben gaat het wel weer.
Mooi niet dus. Eenmaal een eindje op weg werd het alleen maar erger, mijn hoofd leek wel te barsten en ik baalde als een stekker. Wilde eerst niet toegeven, want ik had me zo verheugd op een paar dagen Berlijn. Plus dat ik nu ook M's vakantie verpestte. Maar eigenlijk wilde ik gewoon naar huis. Ziek thuis in bed liggen is toch het minst erg.

Terug in het hotel hebben we mogelijke opties besproken. Of ik bleef en bezocht indien nodig een Duitse Artz (na mijn ervaring enkele jaren geleden met een Duits ziekenhuis was dat eigenlijk een soort schrikbeeld voor me). Of ik ging naar huis; alleen of M ging mee. Eigenlijk wilde ik het liefst toen al de eerste trein terugpakken, maar liet me overhalen om 't nog even aan te kijken. Plus dat ik niet wilde dat M meeging. Zij kan zich prima in haar eentje vermaken, weet ik...

Het ging dus niet beter de volgende ochtend en ik heb de trein terug genomen. Kostte me g*verd*mme nog meer als het retourtje! Intussen de dokter in Nederland gebeld en die heeft me een antibioticum voorgeschreven. Dat heeft JW voor me opgehaald (dankjewel lieverd!). De trein had nog vertraging en P heeft me uiteindelijk in Amersfoort opgehaald en verder goed voor me gezorgd; stoombadje, eten & beetje pesten...

As we speak... wacht ik op het moment dat die antibioticum gaat werken. Doe dan! nu! nu dan?

Nee dus. Ik ga maar weer proberen te slapen.