Ik was niet erg geïnspireerd toen ik de vorige post begon. Het avondje met de leesclub was wel leuk, maar ik was er niet echt met mijn gedachten bij.
De donderdag voor de leesclubavond had ik een R&O gesprek gehad, R&O staat voor resultaat en ontwikkeling, zeg maar een beoordelings- en functioneringsgesprek ineen. Daarin gaven mijn leidinggevenden aan dat ze mij niet zagen doorgroeien naar een beleidsmedewerker. Lekker moment om mee te komen als je net sinds een half jaar weer in je eigen huis woont, terwijl je daarvoor een half jaar hebt gezworven, je hond kwijt bent en nog steeds niet de hypotheekakte en akte van verdeling hebt getekend.... Maar ja, privé en werk heb ik altijd gescheiden gehouden, dus dat moet maar zo blijven.
Niet dat ze ontevreden over me waren; ze misten de nodige groei. Natuurlijk heb ik geprotesteerd. Maar eigenlijk wist ik ook wel dat ik me inderdaad niet de volle 120% ingezet heb. Duhh... Ik stak de energie die ik over had naast 'de scheiding' in iemand anders.
Het is fijn om je neer te leggen bij een beslissing die misschien niet is wat je had gewild, maar die niet zo onredelijk is als hij op het eerste gezicht leek. Ik heb een bepaalde rust gekregen sinds gisteren toen ik met een ander persoon van mijn werk heb gepraat met wie ik ook veel te maken heb. Eigenlijk had ik die rust al toen ik zelf vond dat ik even met hem moest praten om dingen op te helderen.
Ik ben niet zo gewend om me heel hard in te zetten om toch goede resultaten te behalen. Ik ben niet veel gewend. Leren is me altijd makkelijk afgegaan. OK, ik heb wat langer over mijn studie gedaan dan er voor staat, maar ik heb dan ook wel een ontzettend leuke studententijd gehad. Daarnaast weet ik eigenlijk ook nog steeds niet goed wat ik wil, qua werk.
Ik zou wel graag de studie bouwkunde af willen maken en architect of stedebouwkundige willen worden, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat ooit moet bekostigen (zowel qua tijd als qua geld). Ik bedacht me laatst ook dat ik, als ik inderdaad goed ben in wat men vindt dat ik goed in ben, misschien toch die studie Accountancy had moeten doen, waar ik al bijna aan was begonnen in 1990. Haha, zie je het al voor je, ik in een mantelpakje? Nu trouwens wel makkelijker dan 15 jaar geleden eerlijk gezegd... Tis maar werk, als je thuis of uit bent doe je gewoon je leuke rokje weer aan!
Gelukkig (nu moet je echt tussen de regels door lezen) komt december er weer aan. De leukste maand van het jaar, al komt januari ook dicht in de buurt voor die titel. Tijd om even de o zo spontane sociale contacten af te houden dus en eens goed na te denken over alles. Of juist niet zo goed nadenken maar het afgelopen jaar over me heen laten komen. En dan ergens een moment kiezen, dat eruit pakken, vergroten, even 'liefkozen' en dat gebruiken om een besluit te nemen. Niet meteen voor alles, maar voor wat ik nu eigenlijk wil worden 'als ik groot ben'.
STRAALJAGERPILOOT!!!
Serieus... dat wilde ik worden toen ik elf was.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Over de wens om straal jagerpiloot te worden, ken ik nog wel een leuke anekdote. Eva wilde dat ook worden, als kind. Op een dag werd haar gevraagd wat ze als straaljagerpiloot zou doen als het oorlog was. Daar moest ze toch wel even over nadenken. Uiteindelijk besloot ze, met alle ernst die een kind in zich kan bergen: ,,Dan ga ik achter een wolk zitten!''
In mijn eigen jonge jaren zei ik eens bij het zien van soldaten op tv: "Dat zijn geen mensen, dat zijn soldaten."
Een reactie posten